یک شعر از دوست عزیز ما وریا قادرپناهی:

گیره ی کراواتش را باز می کند!
کراوات را شل می کند و از سر ش در می آورد
بعد آهار یقه
بعد شال گردن و کلاه
بعد جلیقه
پیراهن و کت و..... زیر پیراهن
بعد شلوار و زیر شلوار
کفش آلاگورسونیش و جوراب ابریشمی
....
عزیز!
تو که قرارت واسه رختخوابه
من که آس و پاس و لخت و عور بودم
از همون اول و ازل...

خوب می دانی که در نبودنت پژمرده خواهم شد
چشمهایم در انتظارتو
گامهای بی انتها را می شمارد ،
اما بوی عطر رخسارت
هنوز بر فضای دلم باقی است ....

نوشته شده توسط آنی شرلی

یک نیمچه شعر بود و انگار نبود
من شاهد بخت با تو هم یار نبود
معنای تو را اگر کسی می فهمید
لبهای تو همصحبت سیگار نبود

نوشته توسط کرگدن

شروع نشدی تو
اصلا به تو چه
که دارم تمام می شوم!
حالا هرچه نمی خواهی
اشتباه کن.

نوشته شده توسط کرگدن