ادبیات روزگار ما به شدت محفلی و براساس روابط ناسالم و زد و بندهای درونی دست اندر کاران ادبیات از ناشران گرفته تا نویسندگان و منتقدین و مسئولین صفحات ادبی روزنامه ها ، قرار گرفته است.
چند وقتی است جریان ادبی اصفهان را که شاخص ترین نویسنده اش هوشنگ گلشیری و مهمترین شاعرش محمد حقوقی بوده را چنان مورد توجه قرار داده اند که انگار منتقدین ادبی و اصحاب رسانه ها کاری جز کنکاش در خاطرات جنگ ادبی اصفهان و نحوه نشستن هوشنگ گلشیری بر روی صندلی اش در آن سالها ندارند. حتی نویسندگان دست چندم و سطح پایین را که به نوعی با جنگ ادبی اصفهان در رابطه بوده اند را نبش قبر می کنند و توی هر سوراخی که باشند بیرونشان می آورند و در مقابل واکمن و دوربین خبرنگاران حرفه ای قرار می دهند تا به همه بگویند ادبیات داستانی یعنی این!
انگار که هیچ جای این سرزمین تا به حال روی هیچ نویسنده ای را به روی خودش ندیده است. اعتراض هم که بکنی توسط ناشران و روزنامه های محفل گرای ادبیات بایکوت می شوی و....
به هر حال این فضای آشفته حاکم بر ادبیات داستانی ایران هم خواهد گذشت و در آینده وقتی گرد و غبارها فرو نشست ، نام آنهایی که قرار است بماند ، می ماند و نام آنهایی که قرار نیست بماند به زباله دان ادبیات خواهد رفت.

اندر فضیلت های روشنفکری بسیار گفته اند. که هم باید ریش آنکادر داشته باشی و پیپ و سیگار و نظرهای تعجب برانگیز بعد از نوشیدن جرعه ای ویسکی و الخ...
اما می خوام بگویم من روشنفکری را دیده ام که اگر الان اسمش را بر زبان بیاورم خیلی ها داد می کشند: فاشیست، نان به نرخ روز خور و انواع و اقسام تهمتهای رایج در فضای روشنفکری ایران.
یوسفعلی میرشکاک به نظر من نمونه ی یک روشنفکر تمام عیار است. روزگاری در حزب جمهوری اسلامی و نشریاتی مانند شلمچه و جبهه نوعی تفکر خاص را دنبال می کرد. اما امروز هیچ پروایی ندارد تا به نقد گذشته خویش بنشیند و سخن براند، حتی بخش هایی از آن را نفی کند.
در صحبت هایش که ریز می شوی می بینی فروغ فرخزاد را بهترین شاعر بعد از نیما می پندارد و شاملو را یک هوچی!
به اندازه ای برای سیمین بهبهانی حرمت قائل است که او را بانوی غزل ایران می خواند و محمود دولت آبادی را به سگی تشبیه می کند که برای گرفتن جایزه نوبل سالهاست دم تکان می دهد.
شک نکنید که میرشکاک یک روشنفکر است که اگر نبود، نمی توانست این نظرات را بی پروای جماعت روشنفکر کافه نشین و یا هنرمندان اتکیت دار وزارت ارشاد بر زبان بیاورد.
بعد ها بیشتر در مورد یوسفعلی میرشکاک که به واسطه آشنایی و دوستی چندین ساله ام با وی تقریبا خوب می شناسمش، سخن خواهم گفت.

نوشته شده توسط سعید رضایی سعید

بعد از انتشار مجموعه داستان آتش و آواز و افسانه های کردی در بهار امسال ، به نظر می رسد سکوت چند ساله ی منصور یاقوتی در عرصه فرهنگ و ادبیات ایران خاتمه یافته است. البته یاقوتی در تمام این سالها نوشته است اما به لطف ممیزی! و مافیای محترم ادبیات مجالی برای چاپ آثارش پیدا نمی کرده است.
به زودی مجموعه مقالاتی تحت عنوان فردوسی، اسطوره و رئالیسم از این نویسنده توسط نشر نگیما منتشر خواهد شد.
به اعتقاد یاقوتی این کتاب حاوی دیدگاه های جدیدی به شاهنامه و مقوله اسطوره است.
به نظر می رسد مجموعه داستان خط مرزی کتاب بعدی این نویسنده است که در چند ماه آینده روانه بازار خواهد شد.